To ja Aron :)

Głosujemy na Dom Tymianka ...

2012-01-18T00:02:00.001+01:00

Kochani, zagłosujcie i Wy!

Pewnie nie wszyscy jeszcze znacie Dom Tymianka. Ja znam. Razem z Misiem zaglądamy często na blog Ori. Tam się tak dużo dzieje!

Zajrzyjcie tam i Wy!

A jak już zajrzycie, to wyślijcie sms-a pod numer 7122 a napisane tam musi być: H00853. To wtedy Dom Tymianka dostanie głos w konkursie. A jak będzie miał dobre miejsce, to dużo ludzi tam będzie zaglądać i może zachęcą się do pomagania Ori.

Mamusia mówiła że ten sms jest niedrogi. No to my z Miśkiem w nocy też kilka wysłaliśmy :)

Wyślijcie i Wy!

Co tu tak piszczy ...

2011-12-31T18:06:00.000+01:00

Święta minęły, a śniegu dalej nie ma...

Nie znam się na tym, ale chyba jak śniegu nie ma, to zima nie może nazywać się zimą?

No ale Święta były fajne. Cała rodzinka była w domu i nawet Piotrek przyjechał i trochę z nami pomieszkał! No i na spacery z nami chodził.

Były też prezenty pod choinką. My z Misiem dostaliśmy takie piszczące gumowe zabawki.

Misio się od razu zachwycił:

Jak widać, zachwycił się bardzo intensywnie, przez pół wieczoru wigilijnego piłował tego swojego gumiaczka zębami.

Piszczał on przy tym okrutnie. Gumiaczek oczywiście, nie Misio...

Spytacie pewnie dlaczego tylko przez pół wieczoru.

Ano dlatego, że później już gumiaczek do niczego się nie nadawał...

No a ja...
... muszę przyznać, że z początku nie byłem przekonany do nowej zabawki.

No żeby psu dać do zabawy PORA ???

To ten Mikołaj nie wie, że psy takich warzyw nie jadają???

No kurczę, ani to pachniało, ani wyglądało apetycznie, i jeszcze wytrzeszczało na mnie oczy ...

Trochę byłem zawiedziony, ale tylko na początku. Potem nagle mi się moja gumowa zabaweczka spodobała. No i od tego czasu noszę ją wszędzie ze sobą.

Fajnie się ją nosi w pysku i piszczy. Cała rodzina się cieszy.

No podobno przystojnie z nią wyglądam.

Życzę Wam na nowy Rok, żeby każdy z Was miał jakąś swoją zabaweczkę. To cudna sprawa jest.

Wesołych!

2011-12-23T14:17:00.000+01:00

Moi Drodzy Psy-jaciele, bliscy i dalecy, życzę Wam żebyście zawsze mieli kogo kochać, żeby nie zabrakło Wam nigdy dachu nad głową i suchego legowiska, a Wasze micha niech zawsze będzie pełna.

A na Nowy Roczek życzę (i tu nie ukrywam, że głównie sobie), żeby napadało więcej tego białego zimnego, którego Mamusia nie znosi, a którego mi tak strasznie brak ...

O tak, jak to rok temu było:

Do P-siego Roku!

Psie wychowanie

2011-10-22T23:01:00.000+02:00

Mamusia często powiada że jesteśmy źle wychowani i że nic już nam chyba nie pomoże.
No i ja się pytam czyja tu wina, bo chyba sami to się nie możemy wychować, co nie ?

Ja zresztą uważam że wcale tak źle z nami nie jest. Na ogół jesteśmy całkiem posłuszni,
co prawda może niezbyt szybko reagujemy na komendy, ale w końcu prawie zawsze udaje im się nas namówić do ich wykonania.

... No, może nie do wszystkich komend, ale jednak staramy się jako tako słuchać ...

Zwłaszcza Misio się stara, bo mnie to nie zawsze się chce...

Misio zresztą ostatnio trochę mnie podpatruje i uczy się udawania kompletnej głuchoty, hehe, no ale to też nie moja wina przecież...

Najgorzej jest kiedy oni jedzą różne pyszne rzeczy. Niby nas przy stole nie karmią, ale no przecież żaden mądry pies nie straci nigdy do końca nadziei w sercu na jakiś drobny kęsek ...

No wiem, wiem, nie wolno kłaść pyska na stole, ale co zrobić jak tak coś ładnie pachnie?...

Hmmm, nawet z pustego talerzyka jeszcze pachnie ...

Jesień lubi psy :)

2011-10-16T19:42:00.001+02:00

A psy lubią jesień ...

Hej, to znowu ja, Aron. Misio tu jeszcze pewnie nieraz napisze, ale póki co piszę ja :)

Nareszcie skończyło się lato. Nareszcie jest czym oddychać!

Mamusia co prawda trochę narzeka, że nie lubi marznąć,

ale my przecież wcale nie marzniemy! :)

Jesienią lubimy długie leśne spacery,

nieważne czy świeci słońce, czy nie. Jest fajnie!

Dziś była piękna pogoda, choć podobno dość chłodno było,

nie wiem, nie zwróciłem uwagi ...

Poszliśmy do lasu.

Jesienią las pachnie zupełnie inaczej!

Pod drzewami leży pełno suchych liści i uwielbiam zanurzać

w nich nos. A one tak pięknie szeleszczą ...

Odpoczywać na kupce liści też jest całkiem przyjemnie...

Nie mogę sobie odmówić pokazania Wam jak pięknie było dziś w naszym lesie...

Ładnie, co nie ?

Przyznam, co prawda, że mnie osobiście ładna pogoda

nie jest do szczęścia potrzebna, ale Mamusia się zachwycała,

więc te fotki to trochę dla niej :)

Ja równie dobrze mogę spacerować w deszczu, ach, tak naprawdę to uwielbiam to! Włażę wtedy do wszystkich kałuż po drodze, wącham niezwykłe zapachy mokrych traw i liści... ehh... to jest dopiero frajda!

I kocham to uczucie kiedy jestem już tak bardzo przemoczony, że już bardziej się przemoknąć nie da!

No tak, nie muszę chyba tu pisać, że Mamusia uważa całkiem odwrotnie,

no ale i tak cieszę się ogromnie, że te mokre spacery jeszcze przede mną!

A na koniec zobaczcie kto przyleciał do nas kilka dni temu...

Taki piękny gołąb przyleciał na nasz balkon któregoś dnia przed wieczorem i spał sobie tutaj, chowany za anteną. Na szczęście nic mu nie było, widocznie chciał sobie tylko odpocząć w drodze, bo rano poleciał dalej.

Mamusia nasypała ziarna i postawiła mu na parapecie wodę, ale nie wiem czy skorzystał, bo nie pozwolono mi go bliżej poobserwować.

W naszym domu zawsze są jakieś ptaki, więc nie są dla mnie właściwie żadną atrakcją, ot latają i strasznie hałasują. Misio opowie Wam kiedyś o naszych papugach. Strasznie mu się podobają, Ale to pewnie następnym razem.

To ja, Misio :)

2011-10-05T23:22:00.003+02:00

Witajcie, tym razem to ja, Misio :)

Wpadłem tu na chwilkę, zaproszony przez mojego kumpla, a tak naprawdę to brata :) To jest jego blog, ale pozwolił mi skrobnąć parę słów, więc oto jestem :)

Mieszkam z moją nową rodziną już od półtora roku. Kocham ich bardzo, ale nie zapomniałem mojego pierwszego domku, i mojej pierwszej rodzinki. Mamusia mówiła że tu zaglądają. Dlatego właśnie piszę, żeby wiedzieli że jest mi dobrze i że nie muszą się o mnie martwić :)

Tak naprawdę to na pierwsze imię mam Dragon. Fajne imię, ale tutaj nazywają mnie Misio, bo podobno nie mam w sobie nic ze smoka, a z misia pluszowego i owszem :)

Moja obecna rodzinka bała się też że kiedy będą mnie i Arona wołać, to te nasze imiona się nam będą mylić. Tu bym trochę polemizował, nie wiem niby co by nam się miało mylić. Aron to Aron a Dragon to Dragon. Każdy głupi słyszy. No ale co tam, nie lubię się kłócić. Misio brzmi ładnie. No to niech mają swojego Misia. Jestem ich Misiem i tyle.

Tak jak już pisałem, dobrze mi tu.

Przede wszystkim dzięki mojemu większemu bratu.

Tak naprawdę to on jest młodszy, a ja trochę starszy.

No ale to on jest większy. I cięższy.

Na początku trochę się go bałem. On nie był zbyt zadowolony z mojego przyjazdu. Ja zresztą też nie.

Czułem się nieswojo i obco, choć muszę przyznać że wszyscy od samego początku bardzo dbali żeby nie było mi smutno.

Szybko się do nich przyzwyczaiłem. Są ok.

A najfajniejszy jest Aronek, mój większy brat.

Jesteśmy bardzo zgodnym rodzeństewem. Na początku bywało różnie.
Trochę się czasem sprzeczaliśmy. Ot, takie psie dyskusje.

Ale dziś już jesteśmy bardzo zgodni. Jak prawdziwi bracia.

Zresztą jesteśmy bardzo do siebie podobni. Jeśli nie z twarzy, to na pewno z charakteru i upodobań.

Generalnie najfajniej jest razem się wylegiwać.

A już najfajniej to w kuchni.

Kuchnia to nasze ukochane miejsce w domu.

I do spania ...

i do czuwania:

Oj, czuwa się w kuchni cudownie,
zwłaszcza kiedy Mamusia coś w kuchni kroi, miesza albo smaruje.

Ehhh, czy życie nie jest wspaniałe ?... Cierpliwemu zawsze wynagrodzi...

W domu mieszka z nami jeszcze parę innych zwierząt, nie wszystkie mają cztery łapy. Opowiem o nich innym razem, jeśli Aron mnie jeszcze zaprosi. Mówi że zaprosi :)

No dobra, to na dziś kończę.

Mógłbym jeszcze długo opowiadać jak mi tu jest, ale późna już godzina i trzeba iść już spać, może jak się sprężę to uda mi się pierwszemu zająć materacyk. Wiadomo, że nie po to żeby na nim spać. Nie da się. Ale kto pierwszy go zaklepie ten wygrywa! No to lecę. Pa!

Psie zapiski

2011-09-27T22:58:00.000+02:00

No i ja też długo nie pisałem. W sumie z tego samego powodu co Mamusia. Komputer nam się zepsuł i tyle. A nawet jak Mamusia zaglądała do Tatusiowego laptopa, to ja nie śmiałem się już napraszać, żeby i mnie puścili. Zresztą wolę pisać po kryjomu, jak sobie na chwilę gdzieś pójdą.

Ot siadujemy sobie czasem razem na kanapie ...

Czas nam miło upływa na pogaduszkach albo na pieszczotach ...

Ale jak tylko Mamusia gdzieś sobie na chwile pójdzie, to ja zaraz myk do komputera...

Tylko się staram pilnować, czy przypadkiem nie wracają.

Misio mi trochę zazdrości tego że piszę bloga, tak sobie czasem myślę że zaproszę go kiedyś żeby coś tu skrobnął, w końcu jest moim najlepszym kumplem.

No ale póki co, to ja tu jestem gospodarzem.

Eeeh, fajnie że już znowu mogę pisać! Życie blogera jest fajne!

Psia-psiółka :)

2011-06-18T23:34:00.006+02:00

Psich znajomych mamy wielu. Ale na ogół widzimy się przez płoty i parkany przy okazji codziennych naszych spacerków. Parę rzuconych naprędce słów, czasem krótkie wąchnięcie na "co słychać" i to tyle.

Są też tacy których wolimy omijać z daleka, nie wiem czemu mają nam za złe że jesteśmy tacy duzi i czarni. A może to że sobie chodzimy na spacery, a oni wciąż zamknięci na podwórku, pewnie im tam nudno i smutno, potrafię to zrozumieć.

Mamy też z Miśkiem prawdziwą psia-psiółkę. Nazywa się Mika i mieszka niedaleko nas. Odwiedzamy się często przez płoty, a czasem nawet uda nam się spotkać na ulicy :)

Bardzo się z Miką lubimy. To przemiła sunia. Zawsze się bardzo cieszy na nasz widok, ale jednak mam wrażenie że trzyma jakiś taki dystans ...

Mama mówi że ona się po prostu trochę boi żeby jej któryś z nas nie nadepnął...

Nasz psi ogródek

2011-05-28T21:30:00.028+02:00

Obaj bardzo lubimy przesiadywać w ogródku. A konkretnie to wylegiwać się.

A ja osobiście najbardziej lubię leżeć pod furtką. Stamtąd najlepiej widać co się dzieje i kto idzie. I można się pogapić albo poszczekać.

Ale najlepiej mi kiedy po prostu sobie leżę i dumam.

Spytacie o czym tak dumam?

O, kochani, taki pies jak ja ma naprawdę dużo spraw do przemyślenia! Nie będę Was tu zanudzał szczegółami, w każdym razie poczynając od drobiazgów typu co się kryje za nowym zapachem przy słupie na rogu ulicy i dlaczego przypomina mi on zapachy ze skwerku przy stacji, a kończąc na kwestiach zasadniczych, takich jak zbyt powolny upływ czasu pomiędzy jednym spacerem a drugim, ciągle mam nad czym się zastanawiać.

Mamusia mówi że jestem typem melacholika, ale to nieprawda, ja po prostu często rozmyślam!

Misio natomiast preferuje czynny wypoczynek, a szczególnie to lubi kopać dołki.

Mamusia i tatuś się trochę denerwują na te dołki, krzyczą na niego trochę, ale Misio mi kiedyś wyznał w zaufaniu że on i tak będzie te dołki kopał, żeby nie wiem jak bardzo rodzice się denerwowali, no bo on po prostu m u s i sobie czasem pokopać i już. Siedzi sobie siedzi spokojnie, aż nagle dochodzi go jakiś fascynujący zapach, no i on biegnie sprawdzić co to, a ten zapach okazuje się że dochodzi spod ziemi. No i on po prosu m u s i się go doszukać. Czasem wygrzebie jakąś starą kość, którą zakopał pies poprzednich właścieli naszego ogródka, a czasem nie ma tam nic, a przynajmniej niczego się nie udaje za pierwszym kopaniem znaleźć. Często na to pomaga drugie kopanie, parę dni później, no i głębiej...

No i ja to rozumiem. To jest pasja!

Mamusia chyba jednak nie rozumie tej Misiowej pasji, a najbardziej denerwuje się jak te dołki znajdują się obok jakiejś jej roślinki, czasem co prawda Misio odkłada na bok roślinkę, bo mu przeszkadza, ale to i tak nie pomaga na Mamusi humor.

No żeby utrudnić Misiowi kopanie wśród roślin, Mamusia podwyższyła ogródkowe płotki. O, takie są już wysokie:

Trochę mi było żal Mamusi, bo się namęczyła przy tej robocie, no i mówiła przy tym że ma nadzieję że przez taki wysoki płotek żadnemu czarnemu potworowi się nie uda przeskoczyć. Rzeczywiście nie widziałem żeby jakiś czarny potwór próbował go przeskoczyć.

No ale za to Misio ...

Miałem pocieszyć Mamusię że to w każdym razie nie był żaden czarny potwór, ale ... co będę na kumpla donosił ...

Pees.

2011-03-26T20:20:00.006+01:00

Nie ma jednak róży bez kolców. Zapomniałem napisać, że mamusia czasem zagradza nam wejście do kuchni takim płotkiem i musimy siedzieć w przedpokoju.
Podobno podłoga musi wychnąć. Ja tam nie wiem, mi mokra zupełnie nie przeszkadza.
No ale jak mus to mus.

Leżę po drugiej stronie grzecznie, ale minę mam odpowiednią, żeby wiedziała jaką krzywdę mi wyrządza!

O, psia kuchnia!

2011-03-23T21:29:00.035+01:00

Kuchnia, jak powszechnie wiadomo, jest najważniejszym miejscem w domu. Przynajmniej u nas.

W kuchni dzieje się dużo niezwykle ciekawych rzeczy, ciągle coś pachnie albo coś ciekawego słychać.

Najciekawszy dźwięk wydają otwierane drzwi do lodówki. Oooo, wtedy trzeba być w pogotowiu!

W naszym domu najpierw była stara i bardzo mała kuchnia. Taka mała, że obaj ledwo się mieściliśmy.

No, znaczy oficjalnie to żaden z nas się tam nie mieścił, bo nie wolno nam tam było wchodzić...

Rzecz jasna, kiedy byliśmy sami, ten zakaz nie obowiązywał. To znaczy być może i obowiązywał, ale jakoś zdarzało się nam o tym zapomnieć.

A oficjalnie to pełniliśmy wartę przed drzwiami do kuchni, o tak:

Bo drzwi to w tej kuchni wcale nie było. Zresztą teraz też nie ma.
Te butle to tak stały, że niby przeszkoda taka, miała nam uniemożliwiać wchodzenie do środka.

Powiem wam w tajemnicy, że marna to była przeszkoda, hehe. Już najbardziej to ona przeszkadzała innym domownikom, bo się biedni zawsze namęczyli żeby między nimi przejść. No a my, kiedyśmy już tam chcieli wejść, ani trochę się nie męczyliśmy. Wcale a wcale :)

Kiedy nie pełniliśmy warty przy butlach, zostawało nam już tylko wyczekiwanie w przedpokoju, a może ktoś coś ciekawego do jedzenia wyniesie z kuchni i coś nam się trafi?
.
.

Eh, no ciężkie to było życie. Takie życie wygnańców kuchennych...

No ale niedawno okazało się, że jak się o czymś marzy z całego serca, to marzenia się spełniają. Mamusia zresztą tak mówi i ja osobiście uważam, że ma całkowitą rację.

Zawsze marzyłem żeby w kuchni zamieszkać. No i proszę, spełniło się!

Nie, nie przenieśliśmy się do kuchni, to raczej ona przeniosła się do nas...

Często sobie z Misiem pomieszkiwaliśmy w takim jednym dużym pokoju, bo tam kafle są na podłodze i zawsze jakoś chłodno i przyjemnie jest. No i kiedyś okazało się że kuchnia się tam właśnie przeniosła!

Co za radość!

I nikt nas z tej nowej kuchni nie wypędził. Z wygnańców staliśmy się kuchennymi rezydentami!
.
Możemy sobie do woli siedzieć i leżeć, spać albo obserwować co się w naszej kuchni dzieje.

A dzieje się, ciągle coś się dzieje!
.
.

Życie kuchennych rezydentów jest po prostu cudowne!...

Psie spanko

2011-03-11T22:50:00.006+01:00

Jest nas dwóch, a materacyk mamy jeden.

Mamusia już nie raz się przymierzała do tego, żeby nam zrobić drugi, ale w końcu zawsze rezygnuje, i ma w sumie rację.

Dlaczego?

Dlatego że żaden z nas nie chce na nim spać dłużej niż przez chwilę.

Za to strasznie się do niego ścigamy!

Kto pierwszy wpadnie wieczorem do sypialni, ten zaraz zajmuje materacyk i dumnie sobie na nim leży, a ten drugi musi kłaść się na gołej podłodze...

Co prawda jest to wygrana na pięć minut, bo długo żaden z nas nie wyleży na materacu za żadne skarby. Ale jednak wygrana.

Na materacu jest stanowczo za ciepło i za miękko. Dlatego resztę nocy spędzamy na podłodze.

Ale jednak fajnie jest się czasem bachnąć na materacyk!

Na ostatnim zdjęciu widać że Mamusia zmieniła naszemu materacykowi ubranko. Musiała je zmienić , bo stare się całkiem zniszczyło, od kiedy Misio postanowił sprawdzić co jest w środku :)

Ze śniegiem nam do twarzy :)

2011-02-20T22:14:00.010+01:00

Zima trzyma!

Mamusia co prawda trochę narzeka, ale tu akurat się nie zgadzamy.

Sami zobaczcie, czy może być rozkoszniej ?

Obaj uwielbiamy zimę, śnieg i ten kojący zimowy chłodek...

Lubimy sobie razem posiedzieć w ogródku kiedy pada śnieg.

Mamusia co prawda martwi się zawsze że nam zmarzną pupska,

ale Tatuś jej tłumaczy że tam skąd pochodzą nasi przodkowie jest raczej chłodno i dlatego zimą nie marzniemy, a latem jest nam stanowczo za gorąco.

Prawda że ze śniegiem nam do twarzy ?...

Kto z kim psy-staje ...

2010-11-04T19:59:00.026+01:00

Podobno psy i ich właściciele robią się do siebie podobni.
Hmmmm, czy ja wiem?
Niby w czym?
Co prawda, jak się tak troszkę zastanowię,
to może i by się znalazły jakies podobne cechy...
.
Ale najbardziej to się robimy podobni do siebie z Miśkiem. Przynajmniej tak twierdzi Mamusia.
.
Ja zawsze byłem wielkim pieszczochem, chyba już taki się urodziłem.
Kiedy uda mi się namówić kogoś na pieszczoty (tak naprawdę to nie trzeba ich długo namawiać), to niełatwo odpuszczam!
- No jeszcze troszkę, no co tak krótko! - Zastępuję im drogę, nie dam tak łatwo odejść, albo łapię łapami za nogi, prawie zawsze to działa, głaszczą chętnie i drapią za uszami, uwielbiam to!
.
Misiek na początku nie był taki. Podchodził chętnie, dał się troszkę pogłaskać i leciał dalej, przed siebie. Taki z niego był raczej wiercipięta.
No ale teraz to już mam w nim prawdziwego konkurenta do pieszczochów! Wyraźnie podejrzał to u mnie i mu się spodobało. Wcale mu się nie dziwię...
.
Mamusia mówi że Misiek zrobił się też prawie takim samym leniuszkiem jak ja, czyli jeszcze bardziej "znowofundlandział" :)
No bo ta nasza rasa tak ma.
Jak już człowiek, eeee.... znaczy pies jak już sobie wygodnie leży, to nie po to żeby na każde zawołanie wstawać i lecieć, o nie!
.
Nowofundland musi się najpierw:
.
- ocknąć z nowofundlandziego zamyślenia,
.
- upewnić się że to co mu się wydawało że słyszał to naprawdę słyszał i to było wołanie
.
- jeszcze raz się upewnić że to wołanie było na pewno do niego
.
- zastanowić się o co właściwie im może chodzić
.
- zamknąć oczy i próbować przeczekać... (czasem rezygnują)
.
- przemyśleć sprawę raz jeszcze, no i wtedy
.
- ewentualnie wstać i podejść, ale też niekoniecznie.
.
Mamusia mówi że kiedy mnie woła, to ja odliczam sobie pod nosem do trzydziestu zanim się ruszę. Hehe, czasem nawet jak się niecierpliwi to woła: Aron, trzydzieści! No ruszaj się!
.
Póki co, nie wyprowadzam jej z błędu, niech sobie tak myśli, ale tak naprawdę to dużo bardziej skomplikowany proces jest...
.
No i Misiek, który na początku podbiegał radośnie na każde pierwsze zawołanie (też mi gorliwiec hehe), teraz już pojął o co chodzi w tym naszym nowofundlandzim sposobie życia. Przewodnika potrzebował, hihihi. No to mu pokazałem :) I teraz razem sobie tak polegujemy i myślimy ...
.
Aha, oczywiście te wszystkie procesy myślowe związane ze wstawaniem nie dotyczą chwili kiedy Mamusia ma w ręku coś do jedzenia. Wtedy bez wahania rzucamy się obaj na wyścigi :)
.
Misiek chce się też upodobnić w innych sytuacjach, na przykład chciał się nauczyć zasiadania na ludzkiej kanapie w salonie, tak jak ja czasem sobie przysiądę.
.

Misio władował się więc ostatnio przy wszystkich na kanapę Mamusi,

no ale długo se nie posiedział, bo Mama, zaśmiewając się co prawda, najpierw zrobiła mu zdjęcie, a potem przegoniła go i zakazała włażenia na nią.

No i więcej nie próbował.

Przynajmniej przy ludziach :)

Z drugiej strony, nie powiem, ja też się trochę do Misia upodobniłem.

Na przykład nauczyłem się przy nim szczekać na obcych ludzi, którzy podchodzą do naszej furtki. Kiedyś mi nie zależało, po co szczekać i robić tyle hałasu. A przy Misiu odkryłem że to niezła frajda jest! Jak tak obaj stoimy przy furtce i strasznie groźnie szczekamy, to wszyscy się na nas patrzą z respektem. O-ho-ho! Taaakie dwa straszne psiska!
.

Podobno ludzie się nas nawet boją!

Hehe, kto nie zna niufków to myśli że to strasznie wielkie i groźne psiska. A z nas takie wielkie pluszaki są. Tak mówi mamusia.
.

A tak w ogóle to jednak trochę nadal różnimy.

Mamusia mówi, że Misio jest ekstrawertykiem a ja introwertykiem. Takie trudne dwa słowa.

Podobno wystarczy popatrzeć na nasze miny i wszystko jasne.

No to popatrzcie sobie.

--------------------------------------

PS. Zajrzyjcie dziś koniecznie do moich przyjaciół z Domu Tymianka.

Psie smuteczki u Cioteczki

2010-09-15T12:26:00.017+02:00

LasyDaisy to jedna z moich Ciotek. Ciotek czyli przyjaciółek mamusi. Tak naprawdę to nazywa się Marta i bardzo ją lubię :)

Marta opowiedziała mamusi przedwczoraj historię ślicznej Suni i chudego Kostka. Możecie przeczytać o nich na jej blogu.

Wiecie co, płakać mi się chce i naprawdę nie mogę się pogodzić z tym, że tyle jest biednych bezdomnych psów. Nie ma ich kto przytulić, pogłaskać, potarmosić za uszkiem. Nie mają co jeść, nie mają gdzie spać...

Jak to dobrze że ja mam swój dom! Jak dobrze że nigdy nie musiałem mieszkać na ulicy!

Nie wiem zresztą, czy dałbym sobie radę...

Wiem, że jestem adoptowany, to żadna tajemnica. Ale moi pierwsi państwo nie porzucili mnie na ulicy, tylko poszukali dla mnie domu, zadbali o to żebym trafił do dobrych ludzi. Misio też ma podobną historię, gadaliśmy sobie kiedyś o tym czekając aż "nasi" wrócą do domu z pracy. I jesteśmy teraz obaj bardzo szczęśliwi!

Tak bardzo chciałbym, żeby Suni i Kostkowi też się powiodło!...

Zobaczcie jakie piękne mordki! Może ktoś z Was szuka najwierniejszego przyjaciela?

Ta na górze to była Sunia. A teraz będzie Kostek. Jaką ma smutną minkę ...

Amigos

2010-09-05T22:11:00.009+02:00

Enzo, rzeczywiście, trochę się opuściłem w pisaniu bloga!

Tak jakoś, natchnienia nie miałem, czy co...

Lato było takie fajne, leniwe, cała rodzinka w domu, wszyscy razem sobie leniuchowaliśmy, a więc to co niufki lubią najbardziej...

Lato się kończy, dzieciaki wróciły do szkoły, w domu znowu robi się cicho i pusto.

Jak to dobrze że nie jestem sam!

Powiem Wam, że życie z moim kumplem Miśkiem jest naprawdę fajne! Zrobiła się z nas niezła zgraja. Okazuje się że o wiele przyjemniej jest robić wszystko we dwóch!

Jak widzicie, nawet się już razem ganiamy i bawimy! Co prawda nie lubię takich zabaw w zbyt dużych dawkach, trochę poganiam z Miśkiem i zaraz biegnę schować się za Mamusię, a Misiek

chciałby jeszcze i jeszcze i strasznie na mnie zawsze szczeka! Ale ja jestem twardy i jak już zdecyduję że koniec zabawy to koniec!
.

Ale najbardziej to chyba lubimy się razem wylegiwać, jak to niufy ...

Eh, jak to dobrze mieć przyjaciela!

Psie-pierki ;)

2010-07-18T23:09:00.017+02:00

Te ostatnie upalne dni trochę się nam dały we znaki... Uff...

Dziś za to spadł porządny deszcz, i to dokładnie wtedy kiedy przechadzaliśmy się z Tatusiem i Piotrkiem po lesie. Cudownie nas zmoczyło, od razu się lepiej po lesie biegało!

No a kiedy wróciliśmy, trochę mokrzy, do domu, Mamusia postanowiła wykorzystać okazję i zrobiła nam malutką psie... znaczy prze-pierkę.

Najpierw uprała trochę Misia, znaczy futerko pod brodą mu uprała, bo powiedziała że ma strasznie brudne. Widziałem że Misiowi się kąpiel podobała, no to też się nastawiłem, a co sobie będę żałował!

No faktycznie, nie było tak źle, tylko strasznie mokro mi się pod szyją zrobiło kiedy Mamusia skończyła to psie-pranie.

Co prawda wycierała mnie ręcznikiem, ale co to za wycieranie! Od razu postanowiłem to naprawić i pobiegłem się wytarzać w takim specjalnym dołku który Misiek wykopał niedawno na trawniku... ehhh co za przyjemnosć!....

Mamusia dostała ataku śmiechu, ale potem zaczęła na mnie krzyczeć, że niby jak ja teraz wyglądam!

No co, naprawdę tak źle wyglądałem ???

.
No dobra, trochę się przykurzyłem, ale nie tak znów bardzo, nie przesadzajmy!

No ale ludzie często trochę inaczej widzą świat niż my, więc Mamusia postanowiła mnie znów wyprać. Hm...

Nie było jej łatwo mnie przekonać, o nie!...

W końcu użyła obroży. Poddałem się, no bo co ja biedny pies mogłem zrobić ?...

Ale chętny wcale nie byłem!...
.

Strasznie uparta ta moja Mamusia...
.
Prawie taka uparta jak ja!

A mnie do śmiechu nie było wcale, o nie ...

Nawet jak mnie znowu wycierała w ten ludzki bezsensowny ręcznik...

Potem zostałem zaprowadzony pod eskortą do domu i nie wolno mi już było wychodzić do ogródka...

Trochę się obraziłem...

Mamusia mnie próbowała przekupić kawałkiem smakołyka, ale się tak łatwo nie dałem...
.

.
No dobra, potem go zjadłem, ale nie tak od razu. Niech sobie nie myślą że pies swojego honoru nie ma.

Gniewałem się aż do kolacji.

No cóż, kolacja, wiadomo, to kolacja. Zjeść trzeba :)
.

Upalne spacery

2010-07-07T23:36:00.008+02:00

Uff, dziś trochę więcej wiatru i trochę mniej gorąca!

Chyba jednak nie przepadam za upałami. Strasznie ciężko się oddycha i ... strasznie ciężko się chodzi!...

Nie powiem żebym nie lubił letnich spacerów, nawet w upały się z nich cieszę. Ale ...

Fajnie się odpoczywa w cieniu, na leżąco ...

Choć później znów trzeba wstać ...

I znowu trochę poczłapać do przodu ...

Na szczęście znowu można sobie poleżeć ...

A nawet powąchać polne kwiatki :)

Uff...

Nareszcie w domu ...

I tak jakoś przeleżymy sobie aż do wieczornego spaceru...

Psie igraszki

2010-06-06T22:48:00.030+02:00

.
I znowu długi rodzinny weekend, ale fajnie było!
.
Dziś Tatuś obwieścił że ponieważ jesteśmy z Miśkiem bardzo grzeczni, w nagrodę dostaniemy do zabawy nowe zabaweczki.
.
Ucieszyłem się bardzo, bo już naprawdę czasem nudno mi było bez zabawek. Wiem że rodzice schowali je przed nami, żebyśmy nie mieli powodu do kłótni, no ale ileż można!
.
No i rzeczywiście dostaliśmy zabawki, każdy dostał swoją. Na wszelki wypadek kazali się nam trochę odsunąć, żebyśmy sobie ich nie podkradali, phi, też coś!
.

.
.
Miśka zabawka bardzo mu się spodobała, nie wypuszczał jej z łap przez całe popołudnie.
.
.

Moja okazała się być nie aż taka ciekawa, po prostu duża drewniana niby-kość. Ehh, gdyby tak była prawdziwa ...

.

.
Trochę się nią pobawiłem, głównie żeby nie robić Rodzicom przykrości ...

Ale dość szybko mi się znudziła.

Nie to, żeby była zupełnie beznadziejna, ot taki sobie kawałek drewna, ani to piszczy, ani nie pachnie, ani nie da się tego pożuć, ani poszarpać się z Tatusiem czy Piotrusiem ...
.
.

Widząc moją smętną minę, Piotruś pobiegł i przyniósł nie wiedzieć skąd mój ukochany sznureczek, a raczej jego nędzne, ale za to jak ślicznie pachnące, pięknie obślinione resztki ...

Ale się ucieszyłem!

To dopiero była zabawa!
,

Psi apetycik

2010-06-03T21:42:00.011+02:00

Mamusia mówi że jestem dobrze ułożonym psem, bo nawet do głowy mi nie przychodzi żebranie przy stole...

No, nie byłbym taki pewien czy n i e p r z y c h o d z i mi to do głowy, bo kiedy cała rodzina zasiada do stołu i zaczyna się objadać , to wiele rzeczy mi przychodzi do głowy, hehehe ...

No ale faktycznie, udaję że nic a nic mnie to nie obchodzi. Co najwyżej westchnę sobie głęboko i kładę się z odpowiednio zrezygnowaną miną w kuchni pod oknem...

Misiek też się tego nauczył, na początku próbował trochę rozrabiać, zaczepiał, wtykał nos na stół, próbował ich namówić żeby dali choć kawałeczek, no ale widząc że żadne metody nie skutkuja, kładzie się teraz manifestacyjnie tyłem do stołu i zasypia...

Ja tam nie zasypiam, leżę sobie cichutko i, prawdę mówiąc, staram się nie tracić nadziei że nie zjedzą wszystkiego i coś nam kapnie na koniec.

A żeby o mnie nie zapomnieli, jak tylko usłyszę że skończyli jeść, wstaję i wtykam nos Tatusiowi pod łokieć i mówię - A kuku !

A oni się zawsze z tego śmieją ...

Słomiane męskie życie

2010-05-23T21:57:00.025+02:00

Rzeczywiście, Enzo, długo jakoś nie pisałem na blogu!
.
Ehh, tak jakoś zleciało...
.
A w ostatnich dniach to wręcz nie miałem dostępu do netu, bo Mamusia wyjechała z domu na kilka dni i zabrała ze sobą notebooka. A ja, niestety nie umiem pisać na tym dużym komputerze przy którym siedzą dzieci. Nawet nie wiem jak się go włącza ...
.

No więc kilka dni temu Mamusia zabrała Martusię i gdzieś razem pojechały. Pusto trochę było w domu, ja jednak wolę kiedy rodzinka jest w komplecie. Życie w gronie męskim owszem ma swoje uroki: nikt nie tarmosi mnie ręcznikiem kiedy wracamy z deszczowego spaceru, nikt nie narzeka na ślady ubłoconych łap na podłodze, nie zbiera ciągle naszych kudłów z podłogi i nie szturcha mnie odkurzaczem akurat kiedy w najlepsze sobie drzemię na środku przedpokoju. W ogóle słomiane męskie życie jest super!
.
.
No ale z drugiej strony, nikt się też nie przejmuje tym że nie przepadam za suchą karmą.
.
Mamusia zawsze mi coś dorzuci do smaku, aż przyjemnie sobie pochrupać i nawet michę wylizać.
.
Tatuś niestety uważa że powinienem jest same te suche chrupki. Dobre sobie, niech kiedyś sam spróbuje! Nie są zupełnie niesmaczne, ale nie przepadam za nimi.
.
No i nie zjadam dużo.
.
Przynajmniej pierwszego dnia.
.
Tatuś uważa że jak zgłodnieję to zjem do końca...
.
Na drugi dzień rzeczywiście jestem już trochę bardziej głodny, więc zjadłem trochę więcej.
.
Na trzeci dzień te chrupki wydały mi się trochę smaczniejsze, więc zjadłem prawie wszystko.
.
Czwartego dnia na szczęście przyjechała Mamusia ...
.
Ehh, naprawdę fajnie kiedy wszyscy są w domu!
.
.
I znowu weekendowy spacer po łąkach. Życie jest piękne!!!
.
.

Psie weekendy.

2010-05-03T21:52:00.032+02:00

.
Dobrze wiem co to weekend :)

.
Weekendowe poranki są zupełnie inne od codziennych.
.

Na co dzień Mamusia wstaje pierwsza, schodzi na dół, krząta się tam cichutko, wiem wtedy że w ogóle nie warto się ruszać z miejsca. Śpię dalej i czekam na to aż Tatuś wstanie i wyprowadzi nas na siusiu. I wiem że zaraz sobie pójdą a przed nami długie czekanie na ich powrót.

.
Ale kiedy rano długo się nie ruszają z łóżka, to już wiem że nadszedł weekend!

Przychodzę wtedy do Mamusi, kładę łeb tuż koło jej twarzy i mówię nieśmiało: no, może już byście się ruszyli?

Mamusia ma na to swoje sposoby, nakrywa się na przykład cała kołdrą, albo odwraca na drugi bok, wtedy idę do Tatusia i próbuję się z nim dogadać. Czasem niestety muszę uzbroić się w cierpliwość i trochę jeszcze poczekać. Ale i tak jestem szczęśliwy, bo wiem że właśnie zaczął się weekend i będziemy cały dzień razem.

A kiedy już rodzinka wstanie, to ja tylko czekam na oznaki, że przed nami weekendowa wycieczka!

Uwielbiam te wycieczki!

Najpierw pakujemy się wszyscy do samochodu. Znaczy oni nas pakują do naszego przedziału z tyłu, a potem siadają sobie osobno, z przodu. Całe szczęście bo w tym naszym przedziale trochę ciasno, pewnie by się nie zmieścili.

.

My jakoś się od biedy się mieścimy, ale nie jest łatwo. Szczególnie jak Misiek się rozpycha. Energia go roznosi i czasem muszę na niego warknąć, żeby się uspokoił i przestał wiercić, ale generalnie to zaciskam jednak zęby, bo wiem że podróż nie będzie długa, a w nagrodę ...

Ehhh, ze wszystkich zapachów na świecie, najpiękniejszy jest zapach wolności ...

Nie ma to jak sobie we dwójkę pobiegać ...

Z Miśka jest nawet niezły kompan, razem biegamy jak szaleni, wynajdujemy sobie różne fajne zapaszki, no i w ogóle fajnie jest!

Co prawda potem nieźle jesteśmy zmachani, ale na szczęście można sobie przecież też poleżeć.

Ehhh, kocham te weekendy!!!

Bieg przez płotki

2010-04-19T21:47:00.013+02:00

.
Nasz ogródek jest nieduży, ale bardzo fajny, nawet kiedy nie ma już tych wielkich gór ze śniegu. Tylko że zrobił się ostatnio tylko jakby jeszcze trochę mniejszy, bo mamusia poustawiała jakieś nowe płotki, zupełnie nie wiem po co. Powiedziała że to są zasieki które chronić będą kwiatki przed stadem słoni.
.
Słoni ???
.
O rety, nie mam pojęcia w jaki sposób mają się w naszym ogródku zmieścić jeszcze słonie! Mam nadzieję że to nie będzie kolejna niespodzianka rodziców, tak jak to z Miśkiem było!...
.
.

Tutaj widać te płotki, trochę czujemy się jak za kratkami, hmm..
No, ale skoro Mamusia uważa że tak będzie lepiej, to nie ma co się sprzeczać, nawet jak nie widzę sensu w tym co robi.

Te siatki trochę nam przeszkadzają, jak chcemy sobie poganiać po ogródku, to teraz się musimy trochę naskakać żeby oblecieć wszystkie kąty. Ale spokojnie, dajemy radę :)

Rzecz jasna, te gonitwy to tylko wtedy kiedy nikt nie patrzy, bo jak nas widzą po drugiej stronie płotka, to strasznie na nas krzyczą.

Kiedy rodzice są w domu, to my udajemy że zupełnie wystarczy nam miejsca na tym małym kawałku trawnika, o tak:

A oni udają że nam wierzą ...

Psi feromon czyli jak uspokoić człowieka

2010-03-19T21:52:00.003+01:00

.
Psi nasz żywot płynie sobie powolutku, Misiek przyzwyczaja się do rytmu naszego domowego życia, ja przyzwyczajam się do Miśka. Nie jest źle!
.
Misio zrobił się o wiele spokojniejszy niż był na początku.
.
Trochę jeszcze świruje, kiedy rodzina wychodzi z domu, ale wydaje mi się że powoli dociera do niego, że skoro wrócili już ponad 30 razy, to jest duża szansa że za każdym razem jednak wrócą do domu i nie zostawią nas tu samych. Ja już to wiem i chociaż zawsze mi trochę smutno kiedy sobie idą, to wiem że wrócą i dadzą nam kolację.
.
W celu uspokojenia Miśka, Mamusia i Tatuś zakupili taką specjalną buteleczkę z czymś co nazwali psim feromonem i co podłączyli do kontaktu, żeby wydzielało uspokajający zapach.

Głównie chodziło im o to, że bali się żebyśmy się nie kłócili kiedy zostajemy sami.
.
E tam zaraz kłócić, faktycznie zdarzyło nam się na początku kilka razy nawrzeszczeć sobie w twarz, a nawet kłapnąć i zgrzytnąć zębami, ale to wszystko dlatego, że obaj się chyba baliśmy nowej sytuacji. Ja, bo nie wiedziałem czy przypadkiem ten nowy nie zamierza mnie wygryźć z mojej rodzinki, a on pewnie myślał że jestem jakimś groźnym gościem i że będzie musiał walczyć o pozycję w stadzie.
.
No więc powiesili tę buteleczkę przyczepioną do kontaktu, no i cieszyli się że przestaliśmy się na siebie boczyć i że nauczyliśmy się spędzać te wspólne chwile czekania razem i spokojnie.
.
Trochę tylko się dziwili że lekarstwo które miało uspokajać też Miśkową nadpobudliwość, jakoś nie przeszkadza mu w codziennym rujnowaniu kuchni. Bo on po tym pierwszym występie z kaszami i mąkami, codziennie rano latał do kuchni odkrywać jakieś nowe nie zamknięte szafki, a to obgryzał deskę do krojenia chleba czy drewniane łyżki, a to surowe kartofle z koszyka, jak mama pochowała kartofle, to nawet i cebulę próbował zjeść, a w końcu nawet i sam koszyk… Były też w robocie garnki i patelnie z ostatniej nie zamkniętej szafki, ale tam nic się dało nadgryźć, więc tylko je powyciągał do przedpokoju.
No nie ukrywam, że było na co popatrzeć, he he he.
.
„No widać ten feromon nie jest doskonały” powiedziała Mamusia, „dobrze że chociaż działa tak świetnie na agresję, człowiek może być spokojny o to że się nie pogryzą”.
.
I wszystko było fajnie, aż tu nagle po trzech tygodniach Tatuś zauważył że tego lekarstwa wcale
nie ubywa z buteleczki, a miało wystarczyć tylko na jeden miesiąc.
.
Strasznie się śmiali, kiedy odkryli, że kontakt cały czas był zepsuty i feromon zamiast się wydzielać i uspokajać Miśka, siedział sobie jak dżin w butelce i działał uspokajająco wyłącznie na nich ...
.
No i teraz już wiem że psie feromony uspokoić też mogą ludzi.
.
I o to w sumie chodzi, nie?
.
.
.
To właśnie my i ten "cudowny" feromon...
.

.
.

P.S.Mama stwierdziła że przez tyle lat nikt nie umiał naszej rodziny nauczyć utrzymania porządku w kuchni i chowania wszystkiego na miejsce. Dopiero Misiek to osiągnął...

Psie kudły.

2010-02-28T21:30:00.014+01:00

Się pytasz Enzo, czy my czasem sierść gubimy... ehhh, gubimy i owszem ...

Mamusia już właściwie przestała narzekać, no bo na co tu narzekać hehe. Ma się psy kudłate to i ma się te kudły razem z psami :)

Mamusia chyba zresztą do tych naszych kudłów czuje jakąś specjalną sympatię. Nawet się ucieszyła kiedy zobaczyła że Miśka futro jest bardzo gęste i puchate. "Ale będę miała dużo pięknej wełenki" - powiedziała.

W ogóle to chyba lubi wyczesywać nam te nasze futra, chyba nawet dużo bardziej niż my...
Ja to już jestem przyzwyczajony, ale Misiek na początku się trochę temu dziwił.

On jeszcze Mamusi tak dobrze nie zna jak ja, więc kiedy zaczęła go wczoraj czesać, to próbował dać nogę. Nie dało się.

Próbował innych metod, siadał albo kładł się na tej stronie psa którą Mamusia akurat czesała.

Hehe, ale Mamusia się tak łatwo nie zniechęca...

Powiedziała że musi wypróbować nowe narzędzie do wyczesywania i wycinania filców.
No i była z tego narzędzia bardzo zadowolona. A Misiek zrozumiał że nie ma rady i
w końcu wyglądało to tak:

.
Jak widzicie, ja sobie grzecznie leżę i czekam na swoją kolej.
.

.

Widzicie ten kłąb kłaków z boku? Nie wiem dokładnie o co chodzi, ale Mamusia te nasze kołtunki przebiera i składa do specjalnej torebeczki.

.

Po co? To ja już tego nie wiem, musicie ją zapytać.

Jakoś nam idzie.

2010-02-22T20:43:00.000+01:00

Jak dotąd, najlepiej idą nam wspólne spacery.

Na początku mały strasznie szybko biegał, spieszył się gdzieś czy co?

Strasznie ciągnął prowadzącego go Tatusia.

Ostatnio nauczył się chodzić jak człowiek, znaczy ten... jak pies, normalnie, no i tak sobie razem idziemy przed siebie...

czasem stajemy sobie coś razem powąchać...

albo się na coś pogapić...

W sumie nie mogę narzekać, spacer w parach jest całkiem fajny.

A żebyście zobaczyli miny tych wszystkich psów które mnie zawsze obszczekiwały zza płotów! Teraz to już nie wychylą nosa!

Zresztą miny ludzi są nie lepsze ... Musimy naprawdę nieźle razem wyglądać!

A co jeszcze nam nieźle wychodzi? Wylegiwanie się!

Najpierw sobie tak polegiwaliśmy w oddali ...

Czasem się zdarzyło że trochę bliżej siebie, ale jednak zdystansowani ...

Ostatnio ten dystans się jakby zmniejsza ...

I chyba dobrze, conie?

Psi-kusy

2010-02-17T20:42:00.000+01:00

.
O rety, co to się w naszym domu ostatnio wyprawia!
.
Drodzy moi rodzice, jeśli chodziło wam o to, żeby się wasz kochany Aronek sam w domu nie nudził, no to muszę powiedzieć, że udało się wam znakomicie!
.
Naprawdę, nie sposób się z tym małym nudzić!
.
Pierwszego dnia kiedy zostaliśmy sami, Misiek (zwanym niekiedy przez Mamusię Małym Czortem), biegał najpierw po całym domu jak oszalały, próbował otworzyć drzwi do garażu, ale mu się nie udało, otworzył sobie za to drzwi do salonu, oraz do pokoju babci, gdzie zrzucił z okna dwie doniczki. (Dzielna mamusia mówi że przynajmniej zrobiło się trochę wolnego miejsca na parapecie), po czym wskoczył do kuchni, ponad zaporami ustawionymi w drzwiach i gdzie oczywiście nie wolno nam wchodzić.
.
Porwał dwie naszykowane dla Jasia kanapki i zjadł je razem z papierkiem.
.
Nawet miły z niego gość, zapytał mnie czy chcę jedną, ale wolałem pozostać neutralny, więc grzecznie odmówiłem.
.
Później próbował też grzebać w koszu na śmieci, ale powiedziałem mu żeby sie nie fatygował, bo rodzice juz dawno nie wyrzucają tam niczego ciekawego, od kiedy zauważyli ze mnie tam też ciągnie. Tatuś zresztą zrobił wczoraj takie specjalne zamknięcie do tej szafki, tak że już sobie tam nie zajrzymy ...
.
Dziś też było wesoło.
Misiek postanowił kontynuować eksplorację kuchni, i kiedy zauważył że do kosza już zajrzeć nie można, a lodówka jest mocno zamknięta, zabrał się za szafkę, w której Mamusia trzyma kasze, mąki, makarony i inne mało jadalne rzeczy.
.
Słyszałem jak rodzice zastanawiali się wczoraj czy jakoś ją można zablokować przed Miśkiem, ale wtedy Mamusia powiedziała ze przecież surowe kasze i makarony nie będą go ciągnąć. No to widać że Miska jeszcze nie zna! Wywalił wszystko z dolnych półek, przytargał trochę rzeczy do przedpokoju. Pootwierał wszystko i spróbował. Nie wiem czy mu coś zasmakowało, w każdym razie widok był niezły…
.
.

.
Ja starałem się trzymać od tego z daleka, żeby potem nie było na mnie …

.
.

Kiedy Piotrek wrócił do domu obaj udawaliśmy że sobie grzecznie śpimy, a ten bałagan nie ma z nami nic wspólnego...

I z czego tu się cieszyć ...

2010-02-14T21:36:00.000+01:00

No ja tam nie wiem, Wy się tak wszyscy cieszycie, jakby to nie wiem co fajnego było, taki drugi pies w domu...
.
Tak to sobie byłem sam, oczko w głowie mamusi i tatusia, Aronek to, Aronek tamto, wszystkie głaski świata moje, wszystkie smakołyki moje, miejsce pod drzwiami do kuchni moje...

A teraz nie dość że go wszędzie pełno tego Misia, bo biega jak szalony (od kiedy to kurczę blade niufy biegaja???), to jeszcze zabiera mi połowę wszystkiego! Pierwszy układa się wieczorem w sypialni, pierwszy zajmuje mi miejsce przy kuchni, no po prostu skandal! Czasem, jak zdążę to oczywiście wypraszam go ponurym mruknięciem, i on faktycznie sie zmywa. Ale tylko na 15 sekund. Taki namolny jakiś, no.

No widzę, widzę, starają się Ci moi, głaszczą mnie często, mówią do mnie ładnie, mamusia mi tłumaczyła że to dla mojego dobra ten mały do nas przyjechał. Żebym się nie smucił kiedy ich nie ma w domu, żebym miał się z kim bawić patykami, i w ogóle żeby mi było lepiej.

Hmmm, a czy ja się kiedyś skarżyłem ???

No doooobra, przyznaję że może narzekam trochę na wyrost. Może jakoś to będzie ?...

Dziś na przykład bryknął do mnie na spacerze, pewnie chciał się pobawić, i nawet przez moment się zawahałem: a może by.. ? Ale jakoś nie byłem pewien, to chyba za szybko na takie poufałości...

O, psia kość ...

2010-02-10T20:41:00.000+01:00

No to już wiem co to była za niespodzianka ...

Wyszliśmy sobie dziś z Tatusiem na spacer, aż tu nagle podchodzi do nas mały czarny kudłacz,
o taki:

Przywitaliśmy się jak dwa kumple, powąchaliśmy się tu i tam ...

Połaziliśmy trochę razem po skwerku, a potem się nagle okazało, że on wraca w tę samą stronę co my...

No i tak krok za krokiem, wrócił z nami do domu i został!!!

Nawet i fajny jest ten kumpel. Na imię ma Dragon. Można też mówić do niego Misiak.

Jak na niufka to strasznie jest ruchliwy i wszędzie go pełno. I aż nie chce mi się wierzyć że jest ode mnie o rok starszy, bo wygląda jak mój młodszy brat.

Biega za wszystkimi, zagląda w każdy kącik, a nawet do mojej prywatnej michy ...

No ja nie wiem co to właściwie ma znaczyć.

Że od dziś jest nas kilerów dwóch?

Mamusia co prawda mówiła coś wczoraj o końcu mojego jedynactwa,

hmm... ale żeby to aż tak na poważnie było ???

Mamusia mówi żebym nie wpadał w psią depresję, bo na pewno się niedługo pokochamy...

Hmmmm........

Chyba będę musiał się z tym problemem przespać ...

Zima trzyma

2010-02-07T20:38:00.000+01:00

I ja osobiście bardzo się z tego cieszę :)

Ehh, jakie to szczęście że nie mieszkamy w tropikach :)

Widać po minie, że jestem szczęśliwym psem, prawda ?

Co prawda, ostatnio trochę podejrzliwie przyglądam się rodzince, chodzą i po kątach coś tam poszeptują, coś kombinują na boku ale nie chcą mi nic powiedzieć...

Hmm... jakaś rozróba się szykuje, czy co...

Nic to, pożyjemy, zobaczymy, ja jestem pies cierpliwy, doczekam sie,

w końcu będą się musieli wygadać!

Pies kanapowy

2010-01-30T18:26:00.000+01:00

Czasem sobie tak myślę, że trochę jestem człowiekiem.

Zresztą słyszałem kiedyś, że mamusia mnie o to podejrzewa.

Mówi że jestem do nich bardzo podobny. Do nich, do mojej ludzkiej rodziny. Taki sam charakter.

No i jak im się przyjrzeć z bliska, to rzeczywiście jest w tym trochę racji.

Wieczory spędzamy podobnie. Ja się wyleguję przed telewizorem, oni siedzą niedaleko na kanapie.

Czasem sobie siadam tak jak oni.

Trochę mi co prawda niewygodnie, ale zauważyłem że oni się z tego cieszą, więc czasem tak sobie lubię z nimi posiedzieć. Mama zawsze pyta, czy podać mi kawki, ale myślę że to tylko taki żart, bo jeszcze nigdy mi tej kawki nie podała.

Za długo się na tej kanapie nie da wysiedzieć ...

...no chyba że uda mi się wtrynić do kogoś na pieszczochy, wtedy to zupełnie co innego!

Łebska rozmowa.

2010-01-17T20:24:00.000+01:00

Mówić tak jak ludzie nie umiem.
.
Mamusia bardzo tego żałuje. Tatuś jej tłumaczy, że przecież kiedy im chcę powiedzieć coś ważnego, to szczekam.
.
A poza tym umiem wyrażać swoje uczucia przy pomocy ogona, uszu, oraz różnych min które do nich stroję.
.
To wszystko prawda. Ale mam jeszcze jeden niezawodny sposób. Mój wielki, czarny, kudłaty, psi łeb.
.
Wtryniam go tam, gdzie tylko mogę. I patrzę. Tylko patrzę. Ale za to jak!
.
Na mamusię, kiedy za długo siedzi przy laptopie...
.

.
Albo przy tych swoich błyszczących zabaweczkach ...
.

Na tatusia, kiedy patrzy wieczorem w telewizor, choć już przecież dawno nadeszłą moja spacerowa godzina...

Można by to nazwać wściubianiem nosa ...

Ale tak naprawdę liczy się spojrzenie...

A jak za długo śpią w sobotę, to wtedy moja głowa położona na ramieniu mamusi potrafi ważyć tyle co cały ja. Staram się jak mogę. I to działa!

To takie moje łebskie rozmowy z ludzmi ...

Ja jestem pies na zimę :)

2010-01-09T20:19:00.000+01:00

Nie rozumiem, mamusiu, dlaczego nie lubisz zimy?...

Jest przecież wspaniale!

Cały świat wygląda o wiele ładniej...

Wszystko pachnie o wiele ciekawiej, co z tego że trochę głębiej trzeba szukać...

Ze śniegiem lepiej smakują nawet patyczki ...

W lesie można spotkać dziwnych facetów ...

Uwielbiam włazić pod zaśnieżone drzewa ...

Albo klapnąć sobie i ochłodzić portki...

Albo całkiem się rozłożyć i zakopać w śniegu ...

No dobra, tutaj tatuś mi trochę pomógł, bo akurat odśnieżał, a ja się rozłożyłem tuż obok...

Ale czyż ten śnieg nie jest rozkoszny ?...

Tylko szkoda, że zima jest tak rzadko, co nie? ...

Do psiego roku :)

2010-01-01T17:47:00.001+01:00

Drodzy moi, jakie życzenia może Wam złożyć w Nowym Roku taki pies ja ?

Otóż są takie życzenia: chciałbym Wam wszystkim życzyć więcej miłości i życzliwości na co dzień.

Ja osobiście kocham cały świat i chciałbym zarazić Was choć troszkę tą miłością.

Kochajcie się i kochajcie nas!

Bo my Was kochamy bezwarunkowo. Calkiem i na zawsze.

Czego Wam życzy Wasz Aronek.

PS.
Specjalne noworoczne psie uściski ślę dla trzech dziewczynek z Kaszub :)

Śpiewać każdy może...

2009-12-29T23:45:00.001+01:00

No właśnie. A mama Ania nazywa to wyciem ...

Nie rozumiem czemu jej się nie podoba że sobie ostatnio podśpiewuję pod nosem.

Tatuś powiedział mamusi że pewnie się zakochałem. No właśnie. Tatuś lepiej mnie rozumie.

Spotkałem kilka dni temu taką piękną rudą sunię i nie mogę przestać o niej myśleć...

Trochę mi smutno, że ta piękność nie wraca, czy zapomniała już o mnie?...

Już od samego rana proszę co dzień mamusię żeby mnie wypuściła do ogródka, staję przy furtce i czekam ...

No a że czekam i czekam, trochę mi się nudzi, no to sobie śpiewam, różne takie psie przyśpiewki...

Głos mam przecież ładny, głęboki, basowy ...

Ale żeby zaraz wycie ???....

Moja psia filozofia

2009-12-07T22:50:00.000+01:00

.
To wcale nieprawda, że jestem leniuchem. Ot, taki mam po prostu charakter, że nie lubię robić rzeczy niepotrzebnych: wstawać, przychodzić na rozkaz, siadać, kłaść się, i tak dalej…
Nie wiedzieć czemu ludzie lubią wymyślać takie różne głupoty.
A ja przecież najbardziej lubię sobie poleżeć w spokoju.
.
Nieprawdą jest też, że nie rozumiem komend. Jak to, ja nie rozumiem?! Ja przecież wszystko rozumiem! Wystarczy tylko stanąć przy mnie z kawałkiem smakowicie pachnącego kąska w ręce, i zaraz widać, że nie ma dla mnie komendy nie do wykonania! Proszę bardzo, i siadam, i wstaję, i kładę się, i jedną łapką i drugą się potrafię przywitać, jak tylko sobie zażyczycie, a nawet umiem pobawić się z Tatusiem w „siedź i czekaj”!... No i co, komend nie rozumiem ???
.
Ale, tak na ogół, to staram się przeczekać...
.
Mama Ania mówi: "Aron chodź", a ja sobie właśnie leżę wygodnie na lewym boku. No i po cóż miałbym wstawać?..
.
Patrzę na nią spode łba i tak sobie myślę: "eee..., a może jej przejdzie?.."
.
No i czasem faktycznie przechodzi, choć niestety rzadko. Ale jak się uprze i naprawdę widzę że jej zależy, no to w końcu się ruszam, liczę jeszcze na wszelki wypadek do trzydziestu, no ale co zrobić, no dooooobra, już idę...

Tatuś bardzo chciałby żebym był dobrze ułożonym psem. No i żebym wykonywał te wszystkie komendy od razu, posłusznie i bez wahania. Czasem jeszcze próbuje mnie do tego przekonać.

Ale mamusia mnie dobrze rozumie i wie, że moja psia dusza po prostu nie lubi takiego wojskowego drygu. Ja jestem pies poeta i marzyciel. Po prostu psi filozof...

Spolegliwość, czyli mój psi charakter

2009-11-29T20:48:00.000+01:00

Charakter mam dobry.
Łagodny, życzliwy, a nawet można powiedzieć s p o l e g l i w y.

Bardzo mi się to słowo podoba, tym bardziej że kojarzy mi się z wylegiwaniem...

A to jest to co najbardziej chyba lubię robić :)

.

Najchętniej oczywiście w towarzystwie moich ludzi. Lubię kiedy są ze mną cały dzień, nie zostawiają mnie samego w domu. Wtedy naprawdę jestem szczęśliwy.Możemy wtedy siedzieć razem w domu, możemy siedzieć w ogrodzie, możemy przejść się na mały spacerek, wszystko - byle razem!
.
.

I spać w nocy też lubię przy nich.

Mam co prawda swój materacyk, na którym czasem prześpię się z godzinkę, głównie żeby zrobić przyjemność mamusi, ona się tak zawsze z tego cieszy...
.

.
ale najbardziej lubię spać na podłodze przy łóżku, wtedy wiem że moi ludzie są pod moją opieką i nic im się w nocy nie stanie. I wtedy najlepiej mi się śpi.
.
.
.
Mówią co prawda, że strasznie im chrapię, ale ja jakoś nigdy tego nie słyszałem. Pewnie trochę przesadzają...
.
A, rzeczywiście, czasem chrapię ...
Ale robię to specjalnie, kiedy udaję że mocno śpię, kiedy moi ludzie czegoś ode mnie chcą.

No na przykład, leżę ja sobie na samym środeczku pokoju, tak że nikt przejść nie może, no i o to w sumie chodzi, bo ich muszę mieć na oku. No i tatuś chce żebym się przesunął, bo akurat musi drzwi otworzyć czy coś. I mówi do mnie: Aron, przesuń się! No to ja wtedy na cału głos robię: chrrrrrrrrrrr.... chrrrrrrrrr.....

Niech wiedzą że ja tu śpię i nic a nic nie słyszę i w żadnym wypadku nie zamierzam się ruszyć !..

Co prawda, kilka razy mnie przyłapali że chrapię i mam otwarte oczy, hehehe,
ale kto by się tam przejmował szczegółami! ... ;)

Naprawdę jaki jestem, czyli psia dusza

2009-11-24T10:51:00.000+01:00

Kocham cały świat i chciałbym żeby cały świat mnie kochał!

Jestem dużym pluszowym czarnym misiem i chciałbym przytulić wszystkich do swojego psiego serducha…

Kiedy przychodzi ktoś do nas, chciałbym mu od razu pokazać że nie ma się czego bać, że choć jestem taki wielki, to go pokocham od razu, ba, że już go kocham całym sercem!...

I naprawdę zupełnie nie rozumiem, czemu mama mnie trzyma tak mocno za szyję i nie pozwala pocałować gościa porządnie ...

Ogromny ze mnie pieszczoch. Chyba nigdy nie znudzi mi się głaskanie, tarmoszenie, drapanie za uszami, ehhhh, jak ja to kocham!...

Moi ludzie też to lubią, muszę im to przyznać, że szczodrze obdarzają mnie pieszczotami, każdy po swojemu, każdy z miłością. Ale czasem wracają do domu tak bardzo zmęczeni, że nie mają siły na taką wielką porcję wieczornych przytulanek, jak bym chciał. Zaczepiam ich wtedy delikatnie, raz mamę to znowu tatusia, no i widzę że nic z tego nie będzie, no więc z ciężkim westchnieniem kładę się na podłodze przed telewizorem (ŁUP!) i patrzę na nich z wyrzutem. A niech żałują.

Ale mam jeden cudowny i, co ważne, sprawdzony sposób na ściągnięcie na siebie uwagi zagapionych w telewizor albo zatopionych w internecie domowników.

Wystarczy ni stąd ni zowąd przewrócić się na plecy na pozycję którą mama nazywa „czterema kołami do góry”, o tak:

To zawsze działa!

Zawsze któreś nie wytrzyma i przyjdzie mnie trochę potarmosić po brzuszku...

A ja się cieszę, bo znowu mi się udało!

Jak to ze psem było, czyli moja psia historia

2009-11-21T17:13:00.001+01:00

No właśnie, to może na początku się przedstawię.

Mam trzy lata i jestem nowofundlandem. Mama Ania nazywa mnie też często niufkiem, wiec też możecie tak o mnie mówić. To właśnie ja.

Dlaczego się tu znalazłem, to właściwie dokładnie nie wiem.

Jak przez mgłę pamiętam mój pierwszy dom, pana i panią, potem pojawiło się małe ludzkie stworzonko, bardzo śmieszne i skrzeczące, pani była ciągle nim zajęta i przemęczona. Bardzo chciałem się z nim zaprzyjaźnić, ja przecież ze wszystkimi chciałbym się przyjaźnić, ale jakoś chyba nic z tego nie wyszło. Do dziś kiedy widzę na ulicy wózek z malutkim ludzkim szczeniaczkiem, bardzo się nim interesuję. U nas w domu takich nie mamy.

Moi państwo zawieźli mnie w takie miejsce, gdzie było dużo innych psów. Nawet nie było mi tam najgorzej, miałem ze sobą swoją kanapę i michę, towarzystwo było wesołe i dużo się tam działo. Ale bardzo tęskniłem za moimi ludźmi. Bo ja chyba mam w sobie coś z człowieka. Tak w każdym razie mawia mama Ania. No i chyba ma trochę racji.

Pewnego dnia przyjechał po mnie mój pan, bardzo się ucieszyłem że wrócę do domu i do pani. Ale on przywiózł mnie właśnie tutaj. To właśnie tutaj jest mój prawdziwy dom.

Tak wyglądałem pierwszego dnia. No co, trochę byłem speszony. Zresztą myślę że oni też.

Tak się sobie trochę przyglądaliśmy, dawałem się głaskać, no bo dlaczego by nie, w końcu to uwielbiam... Okazało się że oni też :)
.

No to teraz przedstawię moją rodzinkę. Jest mama Ania, jest tatuś Andrzej, czyli pan, zwany też Samcem Alfa, no w końcu niech tam, musiałem się z tym pogodzić, jak mu tak zależy. W końcu mam tak dobre serce, że nie będę się upierał. Niech sobie będzie tym Samcem Alfa. Fajny z niego gość jest, nawet czasem pozwalam mu się położyć na moim materacu. Gościnny jestem, a co. Ja co prawda im do łożka nie włażę, wystarczy jak sobie czasem posiedzę na ludzkiej kanapie. No ale jak chce, niech sobie czasem poleży.

No i jeszcze mam ludzkie rodzeństwo. Piotrek najwięcej się ze mną kumpluje i bawi, już od pierwszego dnia. Fajny z niego starszy brat, nawet całkiem już duży jest. Jasiek też jest duży, a może nawet i większy, ale na początku wcale się mną nie zajmował. Nawet myślałem że może nie lubi psów i że mnie nigdy nie polubi. Ale polubił! Razem wychodzimy na spacery, cały dzień czekam kiedy wreszcie wróci do domu, zaraz pędzimy się trochę rozruszać. Dziewczynka Marta nie chodzi ze mną na spacery, podobno jest za mała, no to ja poczekam. Niech sobie podrośnie.
Ale bawić się ze mną umie fajnie. Też ją bardzo kocham. Tak jak i wszystkich.
Nawet te wrzeszczące kolorowe ptaszyska, które mieszkają w naszym domu.

Fajna jest ta moja rodzinka. Jestem już z nimi ponad rok. I wiem że zostanę tu na zawsze.

Pisać czy nie pisać, czyli psie rozterki

2009-11-20T21:30:00.000+01:00

Witajcie, to ja, Aron.

Tak sobie myśle leniwie od jakiegoś czasu, czy nie wziąć się do pracy intelektualnej i nie opowiedzieć Wam trochę o sobie i o moim psim
(uwaga! p s i m, a nie pieskim ) życiu...

Podglądam trochę mamusię i widzę że nie jest to chyba aż takie trudne. Spróbuję chyba i ja swych sił, mam sporo wolnego czasu, czemu nie miałbym zająć się czymś twórczym.

Nie wiem co prawda czy dam sobie radę i czy uda mi się być systematycznym i dobrze zorganizowanym psem, no ale podobno kto nie próbuje temu się na pewno nie uda. Tak przynajmniej mówi mamusia dzieciom, no to przecież znaczy że i mnie to dotyczy.

No to raz kozie śmierć ... eee, nieee, to głupie powiedzenie i zupełnie do mnie nie pasuje. No to ten... może inaczej: o, kości zostały rzucone!..
Uwaga, zaczynam blogować!

PS. Myślicie że to chodzi o kości dla psów ?.... Ludzie mają dużo przedziwnych powiedzonek ...