Łebska rozmowa.

Mówić tak jak ludzie nie umiem.
.
Mamusia bardzo tego żałuje. Tatuś jej tłumaczy, że przecież kiedy im chcę powiedzieć coś ważnego, to szczekam.
.
A poza tym umiem wyrażać swoje uczucia przy pomocy ogona, uszu, oraz różnych min które do nich stroję.
.
To wszystko prawda. Ale mam jeszcze jeden niezawodny sposób. Mój wielki, czarny, kudłaty, psi łeb.
.
Wtryniam go tam, gdzie tylko mogę. I patrzę. Tylko patrzę. Ale za to jak!
.
Na mamusię, kiedy za długo siedzi przy laptopie...
.

.
Albo przy tych swoich błyszczących zabaweczkach ...
.

.

Na tatusia, kiedy patrzy wieczorem w telewizor, choć już przecież dawno nadeszłą moja spacerowa godzina...

.

.

Można by to nazwać wściubianiem nosa ...

.

.

Ale tak naprawdę liczy się spojrzenie...

.

.

A jak za długo śpią w sobotę, to wtedy moja głowa położona na ramieniu mamusi potrafi ważyć tyle co cały ja. Staram się jak mogę. I to działa!

.

To takie moje łebskie rozmowy z ludzmi ...